می توان

در کوچه های خاکی مهتاب

بازتاب سکه ای را

کز میان کیسه ی چرکین کور عابری

افتاده در راه

قرص مه پنداشت

          ***

می توان

گودال بارانهای دوشین را

باصفای بچه ی معصوم

گفت :

اقیانوس

یا که چشم میشی مغموم

در واپس نگاه انگاشت

            ***

می توان

هر روز از گلدان ایوان

شاخه ای گل چید

           ***

می توان بر روی گور ناشناسی

گفت :

این همان مردیست

کورا

هم خدا

هم خلق آمرزید

         ***

می توان

پای شکیب افشرد

میتوان با هر نسیم صبحدم خندید

می توان حتی به سوگ مرگ هر گلبرگ

بی صدا افسرد

         ***

می توان خط غباری کز سم اسب

سوار رفته ای برخاست 

سالها و سالها و سالها

چون سفر عودت خواند

می توان با یک کتاب عشقی کهنه

بر کنار جویباری چشم بر راه ماند

می توان

دستان خشک بی رسالت را

بر تن لخت و گناه آلود

صورت

چون نقاب آویخت

می توان

خوش بود

یا اشک ندامت ریخت

              ***

می توان

در پیله ی بیهودگی پوسید

می توان

دست کثیف هرزه گرد

خودفروشی را

افشرد

یا بوسید

           ***

می توان

با دود سیگاری

راه شیری ساخت

می توان

در قاب بازی

یا قماری دوستانه

قاب عکس

یادگاری باخت

          ***

می توان

فریاد کرد وگفت:

 اینک

من

با غزلهای خیال آمیز

می توان

یک شعر حافظ را

از تک مرغکی محبوس

در ازای رایجی ناچیز

          ***

می توان هر روز

در بحر خفیف

فاعلاتن

شست

چهره ی مصنوعی

آن دختر محروم

          ***

می توان

اعجاز مژگان بلندی را

یافتن

در پرده ی خرازی هر کوی

         ***

می توان

 در خلوت شبهای بیداری

 یاد یار مهربانی کرد

یا برای صبح فکر آب و نانی کرد

           ***

می توان

 عمری به زندانی

عروسک ساخت

 یا زنبیل رنگی بافت

          ***

می توان هر چیز

اما

می توان

آیا

یک صمیمی یافت؟

که تو همراه منی

وجمعی گرد آمده اند به شادی وصال من و تو

وهمه حیران پرواز من و تو

تو در اوج پرواز میکنی و من در کنار تو

که تو دلیل پرواز منی و

                              من دلیل پرواز تو.

                             همسرت:s.shemshad@gmail.com

                                              دوم خرداد ۱۳۸۷