با انتخاب محمود احمدي نژاد ، در چهار سال گذشته تدبير و عقلانيت از عرصه مديريت كشور رخت بربست و جاي آن را پرخاش گري و توهين گرفت و تصميمات فاقد پشتوانه كارشناسي در همه عرصه هاي مديريتي رواج پيدا كرد ، هديه احمدي نژاد به جامعه ايران تورم ، بيكاري ، ركود اقتصادي و فقر فرهنگي بود و حالا پس از چهار سال فلاكت و بدبختي مطلق مردم ايران ، احمدي نژاد چشم در چشم مردم چنان از كارنامه اش دفاع ميكند كه انگار ما در اين سرزمين نبوده ايم ، او با مخاطبانش آنچنان توهين آميز سخن ميگويد كه انگار مخاطبش را  فهم و شعوري نيست.

چهار سال پيش دوستان ميگفتند كه مگر خاتمي در هشت سال رياست جمهوري اش چه كار كرد ؟ ومن گفتم خاتمي اگر هيچ كاري نكرد اين حسن را داشت كه اقداماتش منفي نبود و جامعه را از نظر فرهنگي و اقتصادي اندكي به پيش برد ، اما ما در چهار سال گذشته با اين دكتراي ترافيك ( احمدي نژاد) از يك دوربرگردان برگشتيم به همان جاي بيست و شايد سي سال قبلمان ( شايد هم كمي بيش از بيست و سي سال ) ، سخن به درازا كشيد .

از اين همه آسمان ريسمان بافتن منظورم اين بود كه تحمل رفتار و سخنان و قيافه محمود احمدي نژاد براي چهار سال را نداريد و نداريم ، همين چهار سال كافي بود تا تفاوت آدم ها با يكديگر برايمان روشن شود ، بيائيد

دست در دست هم نهيم به مهر 

نگذاريم ميهنمان را كنند ويران

به خداي بزرگ قسم كه ماهم از اين مملكت سهم داريم به همان اندازه كه احمدي نژاد سهم دارد ، نگذاريم كه چهار سال ديگر هم او نماد ايران و ايراني باشد.

دريغ است ايران كه ويران شود.